TEMBELLİK ZOR İŞ

Garfield'ı çok severim.Umursamazlığı, kendini beğenmişliği, ukalalığı ama en önemlisi tembelliği.Son kısmı pek benzeriz birbirimize.annemin deyimiyle "dünyada iş olduğunu bilsem doğmazmışım ben." E pek yalan da sayılmaz doğmazdım gerçekten de:)

Son zamanlarda tembelliğim iyice arttı. Hele gebelikten sonra. rutin işlerimi bile yapmak aşırı yorucu geliyor.Okula günlerce allık dahi sürmeden gidince öğretmen arkadaşlar acımaya filan başladılar.Zaten kansızlık var. Biraz renklendirmeyince suratımı hasta gibi oluyorum.E hamilelikte bulantılar da malum. hiç keyfim olmuyordu.Sanırım yavaştan o dönemi atlatıyorum sanırım.

Tembelliğin çaresi tek.İşe başlamak. çünkü insanın oturdukça oturası geliyor. İşe bir yerden başlayınca devamı geliyor.Ben ilk iş olarak mutfağımı düzenlemekle başladım.Dip temel temizliğimi yaptım.Ajandamı düzenledim.Yapılacak işlerim pek bir birikmiş.

Tembelliğin rahatlığını pek sevsem de sonu kötü oluyor.İşler birikiyor. Ve bazılarını bizden başka yapacak kimse olmuyor.O yüzden sanırım artık tembellik etsem de bir günü geçmeyecek artık.Ayda 1 gün kendime tembellik izni vericem:) yetsin bana.